โหมดเศร้า
วันนี้เป็นวันครบรอบ 1 เดือนที่พ่อผมเสียไป
ที่บ้าน รู้สึกเหง้ามาก เพราะพ่อผม เป็นคน เสียงดังโวยวาย
ชอบทะเลาะกานประจำแต่ ทะเลาะแล้วก็หาย
แปบเดียวน่ะ คือชอบกวนตืนกานมากกว่า
ตอนเด็กๆพ่อชอบใช้ไปซื่อของมาทำกับข้าวน่ะ
ที่ตลาดช่วงแรกๆก็ใช่ไปโดยบอกเป็นคำพูด
ผมก็เดินไปซื่อ ตลาดน่ะไม่ไกลหรอกน่ะ
แต่ผมอ่ะดิชอบคิดไรเรื่อยเปื่อยคือช่างเพือฝันน่ะ
ก็เลยลืม บางทีเดินสะดุดไรเงี้ยก็ลืมแหละโตมาก็ยังไม่หายน่ะครับ เหอะๆ
ถึงขนาดพ่อโทรมาบอกว่าซื่อผกาดหอม จะทำสลัด
ผมเดินไปถึงหน้าร้านแล้วกะลังจะซื่อ ดัดเสือกคิดไรไม่รู้โทรไปถามไหม่
ว่าซื่อไรน่ะ คือ จำสลับกลับผกาดขาว น่ะโทรไปถามเลยโดนด่า
ตอนเด็กซื่อของผิดๆถูกๆเลยโยใช่ให้ไปเปรียนประจำ
เดินไปน้ำตาไหลไปเหอะๆ น่าสงสาร
พ่อผมน่ะกินเหล้าไม่มากหรอกแต่กินเรื่อยๆกินทั้งวัน
บุหรี่ก็สูบตั้งแต่ผมยังเด๊กเลยไม่ไปซื่อให้ตลอดโตมาก็ยังไปซื่อเลย
เสียดายเหมื่อนกานว่าถ้ากฎหมายห้ามเด็ก อายุต่ำกว่า18 ปี ออกเร๊วกว่านี้
ซักนิดนึงน่ะผมก็คงสบายไปแหละ
พ่อผมเป็นคนอารมดี ค่อนข้างกวนตีนเพื่อนๆผมชอบน่ะเห็นมานบอก
ว่าพ่อผมวัยรุ่นดี แล้วยิ่งรู้ว่าจบอุเทนมาด้วยโอ้โห่ ยิ่งดูดีไหญ่
ตอนเด๊กๆผมคิดเสมอว่าจะไม่กินเหล้าเหมื่อนพ่อ
พอโตมาก็กินจนได้ พ่อผมชอบใจใหญ่ ถึงขนาดให้คนงาน
มาทำโตกินเหล้าให้พวกผมเลย เพราะเวลาจะจัดงาน
วันเกิดใคร ปีใหม่ หรืองานนึกอยากจะแดกก็มากินบ้านผม
พ่อก็มากินด้วยพ่อผมคงเหง้าน่ะ ก็เลยมากินผมก้ไม่อยากให้กิน
ไล่ให้ไปนอนก็ไม่ไปจนกลายเป็นว่าเวลากินไรกันเงี้ย
พ่อผมจะอยู่ด้วยทุกครั้งเลย เหตกานที่จำได้ล่าสุดคือพ่อผมกลับจากลำพูน
แล้วเรียกให้ผมมาช่วยยกของลง แต่ดันเรียกแต่ชื่อผมก็ไม่สนดิ
พ่อผมเอาปืนยิงที่หน้าต่างห้องผมเลย กระจกแตกเลย
ผมก็ลงไปโวยวายซักพักแล้วก็ช่วยยกของเหอะๆ พอเช้าก้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันสุดท้ายที่พ่อผมจะเสียนั้น
ตอนเย๊นผมได้ไปซื่อของที่ตลาดมาทำอาหารกับพ่อพอถึงช่วง ตี4.30
ก็ได้ยินเสียงอ้วกในห้องน้ำชึ้นบน ผมก็ไม่คิดอะไรจนได้ยินเสียงล่มลง
ดังมากแล้วก็ได้ยินเสียงแม่ผมเรียกพี่ผมก็วิ่งไปดูที่ห้องพ่อพร้อมพี่เห็นหน้า
และสายตาพ่อมองผมและพี่เป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งผมกับแม่ก็ห้ามพ่อลงไปชั้นล่าง
ส่วนพี่เอาเตรียมรถออก ภาพที่เห็นตอนนั้นยังคาตาผมอยู่จนถึงตอนนี้เลย
เป็นภาพที่ห้องน้ำเต๊มไปด้วยเลือดส่วนที่ๆพ่อผมล่มลงก็มีเลือดกระเด็นไปติดข้างฝากด้วย
ระหว่างอยู่บนรถผมก็ปั้งหัวใจพ่อ เพราะผมจับชีพจรแล้วมันไม่เต้น ไม่ถึง10 นาที
ก็มาถึง โรงพยาบาลแต่ก็ช่วยไว้ไม่ทันผมยังคง งง อยู่ เสื้อของผมเต๊มไปด้วยเลือด
ตอนนั้งรถกลับบ้านผมยังคิดอยู่เสมอว่า นี้มานเป็นความฝันหรือป่าว
ถ้าเป็นความฝันจริงผมอยากจะตื่นให้ไว้ที่สุด พอมาถึงห้องที่พ่ออยู่ผมถึงกลับปล่อยโห่
ออกมาซึ่งผมเก็บอาการไม่อยู่แล้วแล้วก้ค่อยๆโทรบอกเพื่อนแค่ไม่กีคน
พวกมันก็มาหาที่บ้านผมไม่รู้จะทำไงเลยช่วงเวลานั้น
ซึ่งมันปุบปับมาก จนถึงตอนนี้ยังรู้สึกใจหายยังไงไม่รู้บ้านที่เคยครึกคลืน ก็เงียบ
ไปเลยคงมีความรู้สึกอีกเยอะที่ยังไม่ได้เขียน เอาไว้คราวหน้าจะเขียนละกาน คงอีกนาน เลยแหละ
แต่ผมก็ภูมใจที่เกิดมาเป็นลูกพ่อ....... ต่ออีกนิด
หลังจากงานศพเสร๊จไปได้ประมาณ 1 อาทิตพายุก็เข้าต้นไม้ที่พ่อผมปลูก
โคนไป 2 ต้น ช่วงนี้รู้เลยว่าใครเป็นเพื่อนแท้จริงๆ ผมโทรไปบอกเพื่อนที่สนิทไม่กี่คน
คนที่ช่วยงานทั้งหมดเป็นอย่างที่พ่อผมพูดไว้ไม่มีผิดว่าเพื่อนแท้ของผมน่ะ
คือ ไอ้อาม ซึงตอนแรกผมก็ไม่ค่อยแน่ใจแต่พอพ่อผมเสียผมจึงรู้ถึงคำว่าเพื่อนแท้จริงๆ
เพื่อนแท้คือ คนที่จะช่วยเราเวลาที่เราต้องการความช่วยเหลือคือช่วงงานศพมานก็มาช่วย
เสริฟน้ำ ไม่ใช้เพื่อนคนอืนไม่ช่วยน่ะ แต่อามมานช่วยแบบว่าเราไม่จำเป็นต้องบอกบางคน
ผมขอให้ช่วยตรงนี้หน่อยก็ทำเกี้ยงกัน ส่วนเรื่องที่ต้นไม้โคน อามมานช่วยได้เยอะเลยทีเดียว
ส่วนคนอืนก็ช่วยแต่บางคนทำเหมื่อนกลับว่าเป็นเรื่องสนุก ซึ้งทำให้ผมรู้ว่าเพื่อนแท้จริงๆผมนั้นมีกี่คน
เพื่อนแท้ในนิยามผม คือ คนที่จะช่วยเราโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน และช่วยด้วยความเต็มใจ
แม้มันจะด่าเราบ่าง ขัดคอเราตลอดก็เหอะ แต่เวลาที่จะแสดงความจริงใจนั้นคุณจะถึงกลับน้ำตาซึมเลยแหละ
ที่บ้าน รู้สึกเหง้ามาก เพราะพ่อผม เป็นคน เสียงดังโวยวาย
ชอบทะเลาะกานประจำแต่ ทะเลาะแล้วก็หาย
แปบเดียวน่ะ คือชอบกวนตืนกานมากกว่า
ตอนเด็กๆพ่อชอบใช้ไปซื่อของมาทำกับข้าวน่ะ
ที่ตลาดช่วงแรกๆก็ใช่ไปโดยบอกเป็นคำพูด
ผมก็เดินไปซื่อ ตลาดน่ะไม่ไกลหรอกน่ะ
แต่ผมอ่ะดิชอบคิดไรเรื่อยเปื่อยคือช่างเพือฝันน่ะ
ก็เลยลืม บางทีเดินสะดุดไรเงี้ยก็ลืมแหละโตมาก็ยังไม่หายน่ะครับ เหอะๆ
ถึงขนาดพ่อโทรมาบอกว่าซื่อผกาดหอม จะทำสลัด
ผมเดินไปถึงหน้าร้านแล้วกะลังจะซื่อ ดัดเสือกคิดไรไม่รู้โทรไปถามไหม่
ว่าซื่อไรน่ะ คือ จำสลับกลับผกาดขาว น่ะโทรไปถามเลยโดนด่า
ตอนเด็กซื่อของผิดๆถูกๆเลยโยใช่ให้ไปเปรียนประจำ
เดินไปน้ำตาไหลไปเหอะๆ น่าสงสาร
พ่อผมน่ะกินเหล้าไม่มากหรอกแต่กินเรื่อยๆกินทั้งวัน
บุหรี่ก็สูบตั้งแต่ผมยังเด๊กเลยไม่ไปซื่อให้ตลอดโตมาก็ยังไปซื่อเลย
เสียดายเหมื่อนกานว่าถ้ากฎหมายห้ามเด็ก อายุต่ำกว่า18 ปี ออกเร๊วกว่านี้
ซักนิดนึงน่ะผมก็คงสบายไปแหละ
พ่อผมเป็นคนอารมดี ค่อนข้างกวนตีนเพื่อนๆผมชอบน่ะเห็นมานบอก
ว่าพ่อผมวัยรุ่นดี แล้วยิ่งรู้ว่าจบอุเทนมาด้วยโอ้โห่ ยิ่งดูดีไหญ่
ตอนเด๊กๆผมคิดเสมอว่าจะไม่กินเหล้าเหมื่อนพ่อ
พอโตมาก็กินจนได้ พ่อผมชอบใจใหญ่ ถึงขนาดให้คนงาน
มาทำโตกินเหล้าให้พวกผมเลย เพราะเวลาจะจัดงาน
วันเกิดใคร ปีใหม่ หรืองานนึกอยากจะแดกก็มากินบ้านผม
พ่อก็มากินด้วยพ่อผมคงเหง้าน่ะ ก็เลยมากินผมก้ไม่อยากให้กิน
ไล่ให้ไปนอนก็ไม่ไปจนกลายเป็นว่าเวลากินไรกันเงี้ย
พ่อผมจะอยู่ด้วยทุกครั้งเลย เหตกานที่จำได้ล่าสุดคือพ่อผมกลับจากลำพูน
แล้วเรียกให้ผมมาช่วยยกของลง แต่ดันเรียกแต่ชื่อผมก็ไม่สนดิ
พ่อผมเอาปืนยิงที่หน้าต่างห้องผมเลย กระจกแตกเลย
ผมก็ลงไปโวยวายซักพักแล้วก็ช่วยยกของเหอะๆ พอเช้าก้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันสุดท้ายที่พ่อผมจะเสียนั้น
ตอนเย๊นผมได้ไปซื่อของที่ตลาดมาทำอาหารกับพ่อพอถึงช่วง ตี4.30
ก็ได้ยินเสียงอ้วกในห้องน้ำชึ้นบน ผมก็ไม่คิดอะไรจนได้ยินเสียงล่มลง
ดังมากแล้วก็ได้ยินเสียงแม่ผมเรียกพี่ผมก็วิ่งไปดูที่ห้องพ่อพร้อมพี่เห็นหน้า
และสายตาพ่อมองผมและพี่เป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งผมกับแม่ก็ห้ามพ่อลงไปชั้นล่าง
ส่วนพี่เอาเตรียมรถออก ภาพที่เห็นตอนนั้นยังคาตาผมอยู่จนถึงตอนนี้เลย
เป็นภาพที่ห้องน้ำเต๊มไปด้วยเลือดส่วนที่ๆพ่อผมล่มลงก็มีเลือดกระเด็นไปติดข้างฝากด้วย
ระหว่างอยู่บนรถผมก็ปั้งหัวใจพ่อ เพราะผมจับชีพจรแล้วมันไม่เต้น ไม่ถึง10 นาที
ก็มาถึง โรงพยาบาลแต่ก็ช่วยไว้ไม่ทันผมยังคง งง อยู่ เสื้อของผมเต๊มไปด้วยเลือด
ตอนนั้งรถกลับบ้านผมยังคิดอยู่เสมอว่า นี้มานเป็นความฝันหรือป่าว
ถ้าเป็นความฝันจริงผมอยากจะตื่นให้ไว้ที่สุด พอมาถึงห้องที่พ่ออยู่ผมถึงกลับปล่อยโห่
ออกมาซึ่งผมเก็บอาการไม่อยู่แล้วแล้วก้ค่อยๆโทรบอกเพื่อนแค่ไม่กีคน
พวกมันก็มาหาที่บ้านผมไม่รู้จะทำไงเลยช่วงเวลานั้น
ซึ่งมันปุบปับมาก จนถึงตอนนี้ยังรู้สึกใจหายยังไงไม่รู้บ้านที่เคยครึกคลืน ก็เงียบ
ไปเลยคงมีความรู้สึกอีกเยอะที่ยังไม่ได้เขียน เอาไว้คราวหน้าจะเขียนละกาน คงอีกนาน เลยแหละ
แต่ผมก็ภูมใจที่เกิดมาเป็นลูกพ่อ....... ต่ออีกนิด
หลังจากงานศพเสร๊จไปได้ประมาณ 1 อาทิตพายุก็เข้าต้นไม้ที่พ่อผมปลูก
โคนไป 2 ต้น ช่วงนี้รู้เลยว่าใครเป็นเพื่อนแท้จริงๆ ผมโทรไปบอกเพื่อนที่สนิทไม่กี่คน
คนที่ช่วยงานทั้งหมดเป็นอย่างที่พ่อผมพูดไว้ไม่มีผิดว่าเพื่อนแท้ของผมน่ะ
คือ ไอ้อาม ซึงตอนแรกผมก็ไม่ค่อยแน่ใจแต่พอพ่อผมเสียผมจึงรู้ถึงคำว่าเพื่อนแท้จริงๆ
เพื่อนแท้คือ คนที่จะช่วยเราเวลาที่เราต้องการความช่วยเหลือคือช่วงงานศพมานก็มาช่วย
เสริฟน้ำ ไม่ใช้เพื่อนคนอืนไม่ช่วยน่ะ แต่อามมานช่วยแบบว่าเราไม่จำเป็นต้องบอกบางคน
ผมขอให้ช่วยตรงนี้หน่อยก็ทำเกี้ยงกัน ส่วนเรื่องที่ต้นไม้โคน อามมานช่วยได้เยอะเลยทีเดียว
ส่วนคนอืนก็ช่วยแต่บางคนทำเหมื่อนกลับว่าเป็นเรื่องสนุก ซึ้งทำให้ผมรู้ว่าเพื่อนแท้จริงๆผมนั้นมีกี่คน
เพื่อนแท้ในนิยามผม คือ คนที่จะช่วยเราโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน และช่วยด้วยความเต็มใจ
แม้มันจะด่าเราบ่าง ขัดคอเราตลอดก็เหอะ แต่เวลาที่จะแสดงความจริงใจนั้นคุณจะถึงกลับน้ำตาซึมเลยแหละ
